Archive for Opvoeden

Wat betekent een tweede kindje voor je oudste?

Ben je in blijde verwachting van je tweede kindje? Proficiat, wat fijn! Hou je er ook rekening mee dat dit voor je eerste kind misschien helemaal niet zo fijn is?

Regelmatig kom ik in mijn praktijk kinderen tegen, die het heel moeilijk vinden, dat ze een broertje of zusje hebben gekregen. Soms spreken ze dit uit, maar vaak ook niet. Soms zijn ze zich er zelf niet eens bewust van dat het zo is, maar gaan ze wel in de loop van de tijd bepaald gedrag vertonen.  Het meest voorkomende is, dat ze zich terugtrekken of dat ze op een of andere manier aandacht vragen.

Dat een kind er moeite mee heeft, dat het geen enigskind meer is, wordt uiteindelijk vaak zichtbaar in een gezinstekening. Ze vergeten of het broertje of zusje te tekenen of ze tekenen zichzelf er niet bij, omdat ze er gevoelsmatig niet bij horen.

Ik zie dit met name bij kinderen, waar het broertje of zusje rond hun 3e of 4e levensjaar erbij kwam. Ze zijn dan toch al een hele tijd alleen geweest met papa en mama en hebben de volle aandacht gehad. Opeens moeten ze die aandacht gaan delen. Dat alleen al is niet eenvoudig. Maar vaker gaat ook nog hun kinderlogica met ze aan de haal. Papa en mama willen een nieuw kindje, ben ik dan niet goed genoeg?

Bovendien zit er ook nog een evolutionair addertje onder het gras, dat onbewust toch kan meespelen. Het gaat hierbij om een gevoel van veiligheid. Zo lang mama-aap één kleintje heeft, weet dit kleintje zich beschermd bij gevaar. Bij twee kleintjes wordt het echter minder veilig, want kan mama wel allebei de kleintjes beschermen?

Dit alles is heel verwarrend voor zo’n oudste kind. Het is immers niet zo, dat ze niet van hun broertje of zusje houden. Dus staan ze het zichzelf vaak niet toe om te denken, dat ze liever alleen waren gebleven en wordt het ergens diep weggestopt.  Alleen, het is er wel en zal in welke vorm dan ook toch af en toe zijn kop op steken. Het kind heeft namelijk niet kunnen rouwen om het verlies van zijn positie als enigskind en dat heeft het wel nodig. Hoe minder ruimte een kind zichzelf hiervoor gunt, hoe heftiger het daaruit voortvloeiende gedrag zal worden.

Hoe kun je nu voorkomen dat je kind het moeilijk gaat krijgen met zijn broertje of zusje? Vertel het geregeld, hoe klein het ook is ‘Ik ben zo blij met jou! Ik hou zoveel van jou, dat ik dit graag nog eens wil voelen voor een ander kindje. Maar jij blijft heel belangrijk voor me. Jij bent en blijft mijn eerste kindje en ik zal er alles aan doen om je veilig en beschermd te houden.’

En mocht je al een tweede kindje hebben, vertel je oudste dan (ook weer ongeacht hoe oud of jong je oudste is), dat je het best begrijpt als het moeilijk is om niet meer alleen te zijn en de aandacht te moeten delen. Dat hij of zij daar best verdrietig over mag zijn, maar dat je nog steeds heel veel van hem of haar houdt en dat dit nooit zal veranderen!

Een kind doet het goed als het dat kan

Twijfel jij ook wel eens aan de wil van je kind om het goed te doen? Denk je dat hij alles maar doet zonder na te denken? Terwijl jij toch echt al vaker verteld hebt hoe iets moet, wat er moet gebeuren of waarvan jij graag zou willen, dat je kind er rekening mee houdt? Waarom doet hij dit dan toch nog steeds niet? Gewoon, omdat hij het nog niet kan, want…

Een kind doet het echt wel goed als het dat kan.

…lees verder

Aanrader: Het hooggevoelige kind met een sterke wil

‘Het hooggevoelige kind met een sterke wil’ van Janneke van Olphen legt uit waarom sommige hooggevoelige kinderen driftbuien krijgen, terwijl we bij een hooggevoelig kind meestal het beeld kennen van een teruggetrokken angstig kind.

Met name deze hooggevoelige kinderen met een sterke wil worden vaak verkeerd begrepen. Ze zijn stout, ze doen het met opzet, ze ze moeten gewoon ophouden met die flauwekul. Terwijl ze zichzelf echt niet in de hand hebben, laat staan dat ze weten wat ze aan het doen zijn. Ze reageren primair op gevoelens, die ze niet kunnen hanteren.

…lees verder

Komt jouw kind je troosten?

Laatst las ik een berichtje op Facebook van een moeder die zich zorgen maakte, omdat haar zoontje van 7 jaar haar niet kwam troosten als ze verdrietig was. Haar dochtertje had dat van jongs af aan wel al gedaan. Ze vroeg zich af of er iets mis was met haar zoontje. En het enige dat ik kon denken was: wat ben ik blij dat dit jongetje dit niet doet.

…lees verder

Mag jouw kind flirten met gevaar?

Als ik na het werk naar huis rij, zie ik in een redelijk rustige straat, 2 jochies van een jaar of 10 op de stoep. De een heeft de ander vast en duwt hem richting de straat. De ander stribbelt tegen, maar aan hun hele houding is te zien, dat ze aan het spelen zijn. Ze doen samen alsof hij voor mijn auto de straat op wordt geduwd, maar het gebeurt uiteindelijk pas nadat ik langs ben gereden.

…lees verder

Mijn kind is bang en ik word boos. Waarom?

Herken je dit? Je kind is bang, bang voor de hond van de buren, bang voor grote groepen, bang om ziek te worden. En hoewel je haar angst echt wel begrijpt en misschien zelfs herkent in jezelf, word je uiteindelijk toch boos. Hoe kan dat? Waarom kun je niet gewoon in het begrip blijven?

Bang zijn is een heel vervelend gevoel. Niemand zegt: ‘Jippie, ik ben bang, dus leuk laat maar komen.’ Kinderen zeker niet. Kinderen worden overweldigd door hun angst en willen daar het liefst zo snel mogelijk van af. Read More→

Hoe kan ik mijn kind het beste corrigeren?

Heb jij ook wel eens het gevoel, dat je kind niet luistert als je hem corrigeert? Dat kan echt zo frustrerend zijn! Maar wat zeg je dan? Zeg je dan ‘Niet rennen in huis!’ of zeg je ‘Lopen in huis alsjeblieft’. Van nature zijn we namelijk heel erg geneigd om te benoemen wat we niet willen in plaats van te zeggen wat we wel willen.

Wat is echter het geval? Op de een of andere manier komt het woordje ‘niet’ niet echt binnen. Je kent vast wel het bekende voorbeeld ‘Denk niet aan een roze olifant!’ en het eerste wat je ziet in je hoofd is die roze olifant. Zo gaat het ook met ‘Niet rennen!’ Ons systeem pikt op de een of andere manier alleen het woordje ‘rennen’ op. Als je dus wilt, dat je kind iets niet doet, zeg dan niet wat hij moet laten, maar benoem direct het gewenste, positieve gedrag.
Read More→

Te veel gamen – bij wie ligt de verantwoordelijkheid?

Naast mijn werk in De Kindereik ben ik ook nog werkzaam als leerkracht in het basisonderwijs. Deze week kwam bijgevoegde link voorbij in onze groepsapp.

Nu vind ik zo’n boek niet verkeerd, het is zeker goed dat kinderen leren over hoe het nu allemaal werkt in het brein, maar ik vraag me hierbij wel af bij wie de verantwoordelijkheid ligt. Is dat bij het kind? Dat na het lezen van dit boek dan maar zou moeten beslissen om minder te gaan gamen?
Read More→

De kracht van positieve woorden

Twee dagen per week ben ik nog juf. Mijn groep 5 leerlingen zijn leergierig en doen meestal goed mee met de les. Alleen hebben ze daarbij vaker de gewoonte om door de klas te roepen.

Na een opfrisbijeenkomst met het team over gedrag, waarin aangegeven werd dat de verhoudingen correctie:complimenten 1 op 4 moet zijn om gedrag te kunnen veranderen, heb ik dit afgelopen week maar eens bewust ingezet. Read More→

Een boos kind, wat nu?

hethelekindhethelebrein Is jouw kind regelmatig boos?
Heb je geen idee waarom dit gebeurt?
En weet je al helemaal niet wat je er aan moet doen?

Lees dan eens het boek ‘Het hele kind het hele brein’ van Daniel Siegel en Tina Payne Bryson. Ik vind het een echte aanrader voor ouders, die worstelen met de boze buien van hun kinderen. Read More→