Alleen jij kunt het veranderen

Het is vrijdagmiddag. Over een uurtje begint het familieweekend en ik heb er helemaal geen zin in. Het is de familie van mijn man en na 25 jaar voel ik me nog steeds niet op mijn gemak in deze familie. In dit grote gezin kan ik me echt onzichtbaar en verloren voelen. Vaak niet in staat om gewoon mezelf te zijn. Maar ik ga toch, voor mijn man en mijn schoonouders.

Bij aankomst is al een groot gedeelte van de groep aanwezig en ik krijg het niet voor elkaar om ze allemaal één voor één te begroeten, dus zwaai ik maar even en zeg in het algemeen ‘hallo’. Wetende dat ik het eigenlijk wel zou moeten doen om in elk geval een beetje in de verbinding met de rest te komen. De rest van de avond voel ik me opgelaten en nerveus en heb ik niet het gevoel, dat ik welkom ben in de groep. Uiteindelijk trek ik me terug op mijn kamer met het boek, dat ik voor de zekerheid heb mee genomen.

De volgende morgen besluit ik om het anders te gaan doen. Ik neem me voor om de rest van het weekend gewoon mezelf te zijn. Met de gedachte ‘Dit is wie ik ben en hier moeten ze het maar mee doen,’ stap ik opnieuw de groep in en neem mijn plek in. Ik pas me niet aan, ik laat los wat ze van me denken en doe wat in het moment goed voelt.

Dan gebeurt er iets magisch. Ik heb fijne gesprekken met diverse familieleden. Ik heb plezier. Ik heb het gevoel, dat ik er mag zijn. Ik heb daadwerkelijk een leuk weekend.

Voor mij weer een mooie bevestiging van het feit, dat jij zelf de enige bent, die dingen kan veranderen. Hoe je je voelt in een groep, ligt niet aan de anderen. Het ligt aan je eigen gedachten, je eigen overtuigingen en dan lijkt het alsof je terugkrijgt wat je verwacht. Maar als je het allemaal los kunt laten, als je er neutraal in kunt stappen, verandert het.

Dank je wel lieve schoonfamilie voor deze mooie les!

Lieve groet,
Nicole Mannens

Geef een reactie

Balk footer